Bir malzemeyle çalışırken yalnızca bir şey üretmeyiz. Bazen kendimize nasıl yaklaştığımızı, neyi kontrol etmek istediğimizi ya da henüz adını koyamadığımız bir deneyimle nasıl ilişki kurduğumuzu da fark ederiz.

Ingmar Bergman’ın Persona filmi üzerine Jung’un persona ve gölge kavramları üzerinden bir okuma

Baby Reindeer’ı izlerken ilk hissettiğim şey şu oldu: Bu, bir hikâye izlemekten çok, bir durumun bitmek bilmeyen tekrarının verdiği sinir bozucu his.

Bazen düşünüyorum; biz gerçekten yaratıcılığımızı mı kaybettik, yoksa yalnızca onun neye benzediğini mi unuttuk? Çünkü “yaratıcılık” dediğimiz kelime biraz büyük, biraz iddialı ve açıkçası biraz da korkutucu. Bu kelimeyi duyduğumuzda çoğumuzun zihninde hemen aynı şablonlar beliriyor: Bir ressam, bir müzisyen, bir yazar, bir sahne, atölye, sergi ve tabii ki o sihirli ama bir o kadar da dışlayıcı "yetenek" sözcüğü. Ve bu şablonlar zihnimizden geçerken, içimizden o çok tanıdık s

Bazı şeylerin geri dönüşü olmadığını büyük olaylardan öğreniyoruz sanıyoruz; bir ölüm, bir ayrılık, bir göç, geri alınamayacak bir karar, terk edilen bir şehir, yıkılan bir ev… Hayatın öncesiyle sonrasını birbirinden ayıran belirgin eşikler bunlar. Oysa geri dönüşsüzlük çoğu zaman bu kadar görkemli gelmiyor hayatımıza. Bazen bir sabah uyanıyoruz ve uzun zamandır istediğimiz şeyi artık istemediğimizi fark ediyoruz. Bir insana eskisi gibi bakamıyoruz. Bir yere ait hissetmiyoruz

İnsan dünyaya geldiğinde ilk karşılaştığı şey nesneler değil, ilişkilerdir; henüz dil oluşmadan, düşünce örgütlenmeden ve kendilik duygusu belirginleşmeden önce dünya bir temas biçimi olarak deneyimlenir. Bir bakış, bir ses tonu, bir ritim, bir bekleyiş, bir karşılanış ya da bir yokluk aracılığıyla yaşanan bu ilk temas, insanın dünyaya ilişkin bilgisini bilişsel değil, baştan sona ilişkisel kılar. Dünya başlangıçta düşünülmez; hissedilir.